Afsluitende column: We moeten spelen? | Dimensies: ondernemerschapsonderwijs

18 mei 2020

Dit artikel is onderdeel van het magazine Dimensies: Ondernemerschapsonderwijs – nummer 40 mei 2020. Lees hier meer over de opzet en het doel van het magazine.

Ken je dat? Dat je een spannende film volgt en je helemaal inleeft, of dat je een detectiveserie Netflixt en niet kan stoppen met kijken? Je wilt dolgraag weten wat er gebeurd is, hoe het afloopt of wie de dader is. En tegelijk wil je absoluut niet dat iemand je al vertelt hoe het afloopt. Raar is dat: je zoekt dus met opzet onzekerheid op. Mensen doen dat heel graag. Hetzelfde gebeurt als je een spannend boek leest. Of een meeslepende voorstelling bekijkt: je speelt. Sinds Huizinga in 1938 zijn magistrale Homo Ludens schreef, weten we hoe belangrijk dat is. Weten we dat spel altijd vrijwillig is en om het proces zelf gaat, niet om het resultaat of een vastgesteld doel buiten het spel. En juist die veilige speelruimte maakt dat je dingen kunt uitproberen of verkennen. Vaak complexen zaken met een onzekere afloop, die om samenspel vragen.

Spel is zó’n fascinerend en onderschat begrip, dat ik er een boek over schreef (We moeten spelen). Wat heeft dat nou te maken met deze Dimensies? Heel veel denk ik: in alle voorbeelden die beschreven worden is namelijk sterk sprake van dat zo onderschatte spel. Geen dichtgetimmerde doelen maar verrassingsonderwijs, zo lezen we in Ondernemerschapsonderwijs. Ex topsporter Cuha beschrijft hoezeer zijn sport-(dus spel) verleden verweven is met zijn onderwijs. Creatief nadenken en dingen ontwerpen, zoals de eigenaren van het beschreven Interly doen: het heeft alle elementen van spel in zich. Of lees hoe de Katapult expeditie werkt of hoe Judith Gulikers ondernemerschap omschrijft. Als je dat onderliggende spelpatroon eenmaal herkent, zie je hoe enorm belangrijk spel voor onderwijs kan gaan worden.

Deze column is geschreven door prof. dr. Rob Martens.

Lees ook de andere artikelen uit Dimensies 40: Ondernemerschapsonderwijs